عمران شهری کمیجان محمد کمیجانی
عده بسیار زیادی از جوانان کمیجان در 50 سال اخیر به تهران و سایر شهرستانها مهاجرت نموده و اینک پس از سالها کار و تلاش و زندگی در شرایط سخت غربت ، علاقمند شده اند تا در منطقه و زادگاه خویش سرمایه گذاری نمایند و جا دارد که مسئولین امور این افراد و اقداماتشان را با آغوش باز بپذیرند .
این پذیرش باعث سرازیر شدن مقدار زیادی سرمایه به شهر برای انجام امور عمرانی و ساختمانی توسط بخش خصوصی خواهد شد و ای بسا بدنبال خود سرمایه گذاری های اشغال زا را نیز بهمراه داشته باشد.
گاهی در اثر تقسیم اموال و ماترک پدران نیز قطعه زمینی به این افراد رسیده که بشکل قطعه ای از یک زمین متروکه و یا باغ نیمه مخروبه در محدوده شهر خودنمایی میکند و باعث زشتی چهره شهر شده است ، ولی امان از زمانی که یک نفر بخواهد اطراف آن زمین متروکه را دیوار کشیده و محصور نماید و یا اینکه نسبت به احداث بنا در آن اقدام کند که کارش با کرام الکاتبین است .
بلحاظ ارتباطی که برخی خوانندگان وبلاگهای کمیجان با بنده دارند و یادداشتهایی که بعضاٌ از خود باقی میگذارند در این زمینه گله های زیادی دارند .
در زمینه عمران شهری ، شهرداری و مسئولین ادارات کمیجان بگونه ای برخورد میکنند که نه تنها موجب جلب و جذب افراد نمیشود بلکه باعث فراری دادن آنان و عدم تمایل به سرمایه گذاری میگردد .
ادارات مختلف درگیر در امور عمرانی از متقاضیان فعالیت های ساختمانی و بهسازی ، عوارض گوناگونی مطالبه میکنند و بقدری سرگردانی در ادارات این افراد را خسته میکنند که از خیر سرمایه گذاری ، محصور کردن و یا ساختن بنای جدید صرفنظر نموده و عطای شهر زادگاه خویش را به لقایش می بخشند .
بعنوان مثال در طرفین یک کوچه باغ تعدادی باغ وجود دارد که از دهها سال با همان دیوار گلی مورد استفاده قرار گرفته اند ولی شهرداری تصمیم میگیرد آن کوچه باغ را تعریض نماید ، در اثر تعریض کوچه باغ و تبدیل آن به خیابان علاوه بر اینکه تمامی طول باغهای واقع در طرفین کوچه بعرض مثلا 3 متر مشمول تعریض شده و زمین زیادی از مالکیت صاحب باغ خارج میشود ، دیوار طویل باغات نیز تخریب شده و هزینه سنگینی را به روی دست مالک میگذارد .
علاوه بر این سرگردانی های اصلاح سند و بنچاق و اصلاح مساحت در سند مالکیتی و مباحث ارثی و مشاعی نیز از دردسرهایی است که مالکین با آنها دست بگریبان میشوند.
بنده برای توسعه عمران شهری پیشنهاداتی در وبلاگهایم داشته ام که خوشبختانه نظراتم از سوی مسئولین امور هیچگاه خوانده نشده و در صورت خوانده شدن نیز مورد توجه قرار نگرفته است .
ولی مسئولین امور تا کی میتوانند به نظرات مردم بی توجهی از خود نشان دهند ؟ بالاخره روزی باید پاسخگوی این سئوال باشند که آقای شهردار ، آقای فرماندار آقایان اعضای شورای شهر تا کی قرار است با ابداع عوارض گوناگون جلوی توسعه و عمران شهری را بگیرید و این شهر را بجای آباد شدن به سمت خرابی سوق دهید ؟ و با این کار خودتان جلوی ورود سرمایه به شهر را بگیرید .
کسی که مقدار 180 مترمربع زمین خریده و یا از پدرش به ارث رسیده و از طرفی مستاجر است چرا نتواند دست باحداث یکواحد مسکونی بزند ؟
کسی که میخواهد دور زمین زراعی متروکه خودش را دیواری بکشد تا از زشتی چهره شهر کاسته شود چرا باید اسیر مجوزهای مختلف و پرداخت عوارض گوناگون گردد ؟
در جای دیگری با هزاران زحمت خیابان کمربندی را احداث کرده اند که به قیمت قطع هزاران اصله درخت و مو و تخریب دهها باغ و زمین انجامیده ولی این سرمایه گذاری سنگین دولتی و آنهمه محروم کردن مردم از بهره وری از باغها و زمین هایشان در اثر مقاومت غیرمنطقی تعداد محدودی افراد ذینفع و صاحبان باغات راکد مانده و حتی مالکین قبلی را نیز از کار خود پشیمان کرده است .
آیا شهرداری در مقابل مالکین اراضی و معارضین واقعا عاجز است که یک پروژه اصلی کمربندی شهر را اینچنین متوقف نمایند ؟ آیا نمیتواند قیمت باغ را به قیمت کارشناسی ارزیابی نموده و پس از واریز بحساب دادگستری ، پروژه را از توقف طولانی رهایی بخشد ؟ آیا اعضای شورای شهر نمیتوانند در اینگونه موارد اقدام مساعدی بکنند ؟
اصولا سازمانها و ادارات برای تسهیل امور مردم ایجاد شده اند یا برای مانع تراشی و ممانعت از توسعه ؟ عزیزان و مسئولین عمران منطقه که بعد از سالها و علیرغم تذکرات متعدد و مختلف هنوز دست به اصلاح و حذف پیچ های خطرناک جاده های مواصلاتی کمیجان نزده اند و همچنان مردم در این راهها و جاده ها و پیچ های خطرساز و کشنده آن تلفات میدهند .
چرا فقط زورتان به مردم میرسد ؟
به نظر من یکی از مهمترین گلوگاههای توسعه و عمران شهری کمیجان در شهرداری و شورای شهر کمیجان قرار دارد و آندو باید دست بدست همدیگر داده و موانع را از سر راه مردم بر دارند .
با آرزوی موفقیت برای تمامی دست اندرکاران توسعه کمیجان
